این ۷ مسیر ترکینگ ایران را خانم‌ها بیشتر از آقایان دوست دارند؛ دلیلش را ببینید

مسیر اول: توچال؛ امنیتِ یک مسیر همیشه شلوغ

نزدیکی به تهران، دسترسی آسان با تله‌ کابین یا به‌صورت پیاده و مهم‌تر از همه، شلوغی همیشگی مسیر، توچال را به یکی از امن‌ ترین گزینه‌های ترکینگ تبدیل کرده است. بسیاری از بانوانی که قصد دارند کوهنوردی را آغاز کنند، نخستین تجربه‌ی خود را در همین مسیر رقم می‌زنند؛ چرا که در طول راه هرگز تنها نمی‌مانند و همیشه چند گروه دیگر در حال رفت‌وآمد هستند. آبشار یخی این مسیر در زمستان و سایه‌ی درختان در تابستان نیز باعث شده توچال در هر چهار فصل سال مقصد طبیعت‌ گردان باشد.

مسیر دوم: آبشار لاتون؛ شیب ملایمی که لذت را از پیاده‌ روی نمی‌گیرد

بلندترین آبشار ایران در آستارا، برخلاف نام پر ابهتش، مسیر دسترسی نسبتاً ملایمی دارد. شیب مسیر تدریجی است و بخش قابل‌ توجهی از راه از دل جنگل و در کنار رودخانه می‌گذرد. بسیاری از خانم ها معتقدند آنچه لاتون را متمایز می‌کند این است که مسیر به «مسابقه‌ی استقامت» شباهتی ندارد؛ می‌توان با ریتم شخصی حرکت کرد، عکاسی کرد، کنار رودخانه استراحت کرد و همچنان پیش از تاریکی بازگشت. برای برنامه‌ های یک‌ روزه‌ی گروه‌های زنانه، این ویژگی‌ها به معنای یک انتخاب کم‌ ریسک و لذت‌بخش است.

مسیر سوم: جنگل الیمستان؛ جایی که کفش مناسب حرف اول را می‌زند

الیمستان در آمل از نگاه بسیاری «رویایی‌ ترین جنگل ابری ایران» است و تصاویری که هر ساله از مه صبحگاهی آن منتشر می‌شود، افراد زیادی را برای نخستین بار راهی این مسیر می‌کند، اما این مسیر یک واقعیت مهم نیز دارد: زمین آن به دلیل رطوبت دائمی جنگل تقریباً همیشه لغزنده است و نیمه‌ی دوم راه نیز سنگلاخی می‌شود.

نکته‌ای که بسیاری از بانوان کوهنورد درباره‌ی این مسیر مطرح می‌کنند، دقیقاً به همین بخش دوم مربوط است؛ جایی که یک کفش ترکینگ معمولی پاسخگو نیست. فرم پای بانوان (پاشنه‌ی باریک‌تر و قوس متفاوت کف پا) باعث می‌شود کفش‌ های مردانه در سایز کوچک‌تر برای آنان مناسب نباشد و پس از چند ساعت پیاده‌ روی، به مچ پا و زانو آسیب برساند. برندهایی مانند هامتو دقیقاً به همین دلیل، مدل‌ های زنانه با قالب مخصوص طراحی کرده‌اند؛ اگر به دنبال کفش هامتو زنانه با زیره‌ی گریپ‌ دار هستید، نمونه‌های آن را می‌توانید در این صفحه ببینید. برای الیمستان، ساقِ محافظ مچ و زیره‌ای که روی سنگ خیس نلغزد، تقریباً ضروری است؛ پیمودن این مسیر با کفش ورزشی معمولی بیش از آنکه لذت‌ بخش باشد، استرس‌زا خواهد بود.

جدا از بحث تجهیزات، الیمستان مزیت دیگری نیز دارد: کمپ‌ های شبانه‌ی گروهی متعددی در آن برگزار می‌شود که بسیاری از آن‌ها میزبان گروه‌های بزرگ خانوادگی و زنانه هستند و همین موضوع، حس امنیتِ اقامت شبانه را افزایش داده است.

مسیر چهارم: ناندل؛ نه تا پای علم‌ کوه، بلکه خودِ روستا و ییلاق‌هایش

ناندل در آمل معمولاً به‌عنوان «مبدأ صعود به علم‌ کوه» شناخته می‌شود، اما اتفاق جالب سال‌های اخیر این است که بسیاری از بانوان بدون قصد صعود، صرفاً برای ترکینگ در ییلاق‌ های اطراف روستا به این منطقه سفر می‌کنند. مسیرهای سبک با چشم‌ اندازهای باز، خانه‌های روستایی که اقامت و غذای محلی ارائه می‌دهند و امکان برنامه‌ ریزی دوروزه بدون نیاز به تجهیزات سنگین، از جذابیت‌های این مقصد است. ناندل نمونه‌ی خوبی است از اینکه «امکانات بین‌ راهی» چه نقش مهمی در محبوبیت یک مسیر دارد؛ وقتی بدانید در پایان مسیر چای آتشی و غذای گرم در انتظار شماست، دشواری راه به نصف کاهش می‌یابد.

مسیر پنجم: درکه تا پلنگ‌ چال؛ باشگاهِ بدون دیوارِ تهرانی‌ها

درکه را نمی‌توان از این فهرست حذف کرد. این مسیر عملاً به باشگاه ورزشی هفتگی بسیاری از خانم های تهرانی تبدیل شده است؛ اگر صبح‌های جمعه به این مسیر بروید، گروه‌های دونفره و چندنفره‌ی زنانه‌ای را می‌بینید که این مسیر را همچون برنامه‌ی تمرینی ثابت خود طی می‌کنند. دلیل این محبوبیت ترکیبی از همه‌ی عوامل است: دسترسی با مترو و اتوبوس، کافه‌ ها و آبشارهای بین راه، مسیر پاکوب و مشخص، و شلوغی‌ای که جای نگرانی باقی نمی‌گذارد. پناهگاه پلنگ‌چال نیز مقصدی مشخص و قابل‌ اندازه‌گیری به مسیر می‌دهد؛ ویژگی‌ای که برای افرادی با اهداف تمرینی اهمیت دارد. اگر مایلید درباره‌ی تاریخچه‌ی این مسیر بیشتر بدانید، صفحه ویکی‌پدیای درکه اطلاعات مفیدی ارائه می‌دهد.

مسیر ششم: ترکینگ جنگلی متل‌قو؛ وقتی عکاسی خودِ مقصد است

مسیرهای جنگلی بالادست متل‌ قو (سلمان‌ شهر) ویژگی‌ای دارند که آمار حضور بانوان را در آن‌ها افزایش داده است: چشم‌ انداز هم‌زمان جنگل و دریا. برای بسیاری از افراد، کوهنوردی صرفاً رسیدن به قله نیست؛ خودِ مسیر، نور، مه و قاب‌های عکاسی است که تجربه را می‌سازد. این مسیرها کوتاه و کم‌خطرند، با خودرو می‌توان تا نزدیکی آن‌ها رفت و برای برنامه‌های نیم‌ روزه‌ی خانوادگی یا دورهمی‌های زنانه گزینه‌ای عالی به شمار می‌روند. کافی است نگاهی به اینستاگرام بیندازید تا ببینید سهم بزرگی از تصاویر ترکینگ شمال کشور متعلق به همین منطقه است.

مسیر هفتم: آبشار مارگون؛ تجربه‌ای باشکوه با حداقل ریسک

مارگون در استان فارس یکی از تماشایی‌ ترین آبشارهای ایران است و مسیر دسترسی به آن پله‌ کشی و کاملاً مشخص است. همین «مشخص بودن» نکته‌ی کلیدی است؛ نه خطر گم شدن وجود دارد، نه نیازی به راهنما و نه بخش فنی نگران‌ کننده‌ای در مسیر هست. بانوانی که می‌خواهند بدون همراهی تیم حرفه‌ای و با آسودگی خاطر تجربه‌ای کامل از طبیعت داشته باشند، مارگون را انتخاب می‌کنند. در فصل بهار که دبی آب بالاست، صدای آبشار از چند صد متری شنیده می‌شود و این تجربه واقعا ارزش سفر از شیراز یا یاسوج را دارد.

اما دلیل محبوبیت این مسیرها چیست؟

اگر این هفت مسیر را کنار هم قرار دهیم، چهار الگوی مشخص به دست می‌آید:

۱. امنیت و شلوغی مسیر: مسیرهایی که همواره رفت‌ و آمد دارند (توچال، درکه) یا راه آن‌ها کاملاً مشخص است (مارگون)، ریسک ذهنی را کاهش می‌دهند. برای بسیاری از بانوان، این نخستین معیار انتخاب مسیر است؛ حتی پیش از منظره و میزان دشواری.

۲. شیب ملایم و قابل مدیریت: نکته‌ی اصلی در اینجا توان جسمی نیست؛ اولویت است. مسیرهایی مانند لاتون و متل‌ قو اجازه می‌دهند تجربه‌ی مسیر مثل عکاسی، استراحت، گفت‌وگوی گروهی فدای رسیدن به مقصد نشود.

۳. جامعه‌ی زنانه‌ی فعال: وقتی مسیری میان گروه‌های زنانه جا می‌افتد، خود به تبلیغ خود تبدیل می‌شود. برنامه‌های گروهی الیمستان و پاتوق شدن درکه نمونه‌های روشن این پدیده هستند.

اکنون نوبت شماست: شما کدام‌ یک از این مسیرها را تجربه کرده‌اید و کدام را به دیگران پیشنهاد می‌دهید؟ اگر مسیری می‌شناسید که میان بانوان کوهنورد محبوب است اما در این فهرست جای ندارد، در بخش نظرات معرفی کنید تا فهرست را کامل‌تر کنیم.